Helga Renders

Sneeuwwitje ging nooit over onschuld.
Het ging over overleven, stilte en bekeken worden.
Snowwhite richt zich op een moment van overgang, waarin stilstand verschuift naar adem.

Het beeld ontvouwt zich via gelaagde structuren die tegelijk onthullen en verbergen. Fragmentatie en bewust onopgeloste delen laten meerdere tijdslagen naast elkaar bestaan, waardoor een spanning ontstaat tussen wat aanwezig is en wat zich nog aan het vormen is.

Kleur en gebaar bewegen over het oppervlak als stromingen, gedragen door een subtiele dynamiek tussen verstilling en activatie. De figuur lijkt noch volledig vastgezet, noch volledig bevrijd, maar bevindt zich in een fragiele tussenzone.

Het werk onderzoekt de ruimte waarin verandering voelbaar wordt, waar een beeld nog niet voltooid is, maar al wel in beweging is.

Snowwhite is een moment gevangen tussen loslaten en terugkeren. Het ogenblik voordat de adem het lichaam volledig terug opeist, en de echo van de stilte die nog blijft hangen. Tijd beweegt hier niet vooruit, maar stapelt zich op. Een kwetsbaar tussengebied waarin transformatie al plaatsvindt, maar nog niet voltooid is. Alles zweeft, verschuift en weigert zich vast te zetten in één enkele betekenis.