Artemis
Het begon met een onverwachte ontmoeting in het bos.
Een hert verscheen op mijn pad, bleef staan en keek me aan. Even was er geen afstand tussen ons. Alleen stilte, instinct en herkenning.
Die ontmoeting bleef bij me.
Artemis ontstond vanuit dat moment, maar ook vanuit iets diepers: het gevoel op de drempel van verandering te staan. Een vorm achter je laten zonder nog te weten wat ervoor in de plaats komt.
De sculptuur brengt elementen samen die van nature niet bij één lichaam horen. Mens en dier. Huid en schors. Aarde en hemel. De donkere, ruwe textuur van het onderste deel verankert de figuur in de aarde, terwijl de zachtere menselijke vorm daaruit oprijst, bekroond door gouden geweien die verder reiken dan het vertrouwde.
Voor mij is transformatie geen plotselinge aankomst, maar een proces.
Er is vrijheid in het worden van iets nieuws, maar ook onzekerheid. De moed om los te laten kan samengaan met angst voor wat daarna komt. Artemis bevindt zich precies tussen die twee momenten: wanneer het oude zelf niet langer volstaat, maar het nieuwe nog niet volledig zichtbaar is.
De geweien worden meer dan een symbool van het wilde. Ze staan voor groei, instinct, vrijheid en het doorbreken van grenzen. Hun onvoltooide, kwetsbare vormen laten de transformatie levend aanvoelen, alsof de figuur nog steeds in wording is.
Artemis is geen portret van een godin.
Ze is een herinnering aan het feit dat verandering van ons vraagt los te laten wie we waren, voordat we kunnen ontdekken wie we kunnen worden.
Monumentaal sculptuur, geschikt voor buiten.
Materialen: Gepigmenteerde acrylhars, kneedepoxy, bronspoeder en ijzerpoeder, acrylverf en sealcoating
Thema: transformatie tussen mens, dier en natuur
